წყალტუბოს საკურორტო ზონის გულში მდებარე ე.წ. „მერვე აბანო“ დღეს მიტოვებული და ავარიულ მდგომარეობაშია, თუმცა  ის საბჭოთა პერიოდის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ბალნეოლოგიური ნაგებობა იყო.

უნიკალური არქიტექტურით გამორჩეული შენობა ათწლეულების განმავლობაში მინერალური წყლებით სამკურნალო პროცედურების ჩატარებას ემსახურებოდა და წყალტუბოს საკურორტო ინფრასტრუქტურის მნიშვნელოვანი ნაწილი იყო.

მერვე აბანო ვიზუალურად სხვა აბანოებისგან განსხვავდება. წრიული ფორმისა და უჩვეულო კონსტრუქციის გამო მას ხშირად „მფრინავ თეფშსაც“ ადარებენ.

შენობის შიდა სივრცე ისე იყო მოწყობილი, რომ ცენტრალური წყლის გამანაწილებელი სისტემიდან თბილი მინერალური წყალი ინდივიდუალურ სამკურნალო კაბინებში მიეწოდებოდა.

1959 წელს აშენებული მერვე აბანო წყალტუბოს საკურორტო ინფრასტრუქტურის ერთ-ერთ ყველაზე თამამ არქიტექტურულ ექსპერიმენტად მიიჩნეოდა. არქიტექტორ იოსებ ზაალიშვილის პროექტით შექმნილ შენობაში ერთდროულად 112 პაციენტის მიღება იყო შესაძლებელი.

მრგვალი გეგმარება, ცენტრალური გუმბათი და მინერალური წყლების განაწილების სისტემა იმ პერიოდისთვის ინოვაციურ გადაწყვეტას წარმოადგენდა.

მიუხედავად ამისა, უნიკალური არქიტექტურისა და ისტორიული მნიშვნელობის გამო მერვე აბანო დღემდე  მაინც იზიდავს ტურისტებს, ფოტოგრაფებსა და ურბანული მემკვიდრეობის მკვლევრებს, რომლებიც წყალტუბოს დაკარგული დიდების კვალს ამ მიტოვებულ შენობებში ეძებენ.