1989 წლის 9 აპრილი ქართული ისტორიის ერთ-ერთი ყველაზე ტრაგიკული და ამავე დროს გმირული დღეა.
იმ ღამეს, თბილისში, რუსთაველის გამზირზე, ათასობით ადამიანი შეიკრიბა — მშვიდობიანი დემონსტრანტები, რომლებიც მხოლოდ ერთს ითხოვდნენ: თავისუფლებას, დამოუკიდებლობას და ღირსეულ მომავალს საქართველოსთვის.

მათ წინააღმდეგ საბჭოთა რეჟიმმა უპრეცედენტო სისასტიკე გამოიყენა. შეიარაღებულმა ჯარმა დემონსტრანტების დასაშლელად გამოიყენეს სასანგრე ბარები, ქიმიური ნივთიერებები და მძიმე ტექნიკა. რუსთაველის გამზირზე შემოჭრილი ტანკები და ჯარისკაცების ორლესული ნიჩბები დაუნდობლად უსწორდებოდნენ უიარაღო ხალხს.

ამ სასტიკ დარბევას 21 უდანაშაულო ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა. მათ შორის იყვნენ ძალიან ახალგაზრდებიც — მხოლოდ 16 წლის ეკა ბეჟანიშვილი და თამარ ჭოველიძე. მათი სახელები სამუდამოდ დარჩა საქართველოს თავისუფლების სიმბოლოდ.

ტრაგიკული მოვლენების უკან იდგა გადაწყვეტილება, რომელიც ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის სარდალმა, გენერალ-პოლკოვნიკმა როდიონოვმა და საქართველოს კომპარტიის პირველმა მდივანმა ჯუმბერ პატიაშვილმა ერთობლივად მიიღეს. თუმცა, ეს სისხლიანი ღამე არ აღმოჩნდა ამაო.

ორი წლის შემდეგ, სწორედ 9 აპრილს — 1991 წელს — საქართველომ აღიდგინა სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობა. ქვეყნის უზენაესმა საბჭომ ოფიციალურად მიიღო დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტი, რითაც შესრულდა იმ ადამიანების ოცნება, ვინც 1989 წლის აპრილში თავისუფლებისთვის სიცოცხლე გაიღო.

9 აპრილი დღეს არის არა მხოლოდ გლოვის, არამედ ერთიანობის, სიმტკიცისა და თავისუფლებისთვის ბრძოლის სიმბოლო — დღე, რომელიც გვახსენებს, რა ფასად მოიპოვა საქართველომ დამოუკიდებლობა.